Συναυλία-αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη

 

Στη μνήμη της Σοφίας Χρηστίδου

Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ                                 

ΤΑΫΓΕΤΟΥ 60, ΠΑΤΗΣΙΑ, ΑΘΗΝΑ                                                                        

g.elme.athinas@gmail.com

https://g-elme-a-athinas.blogspot.com/ 

ΑΡ. ΠΡΩΤ.: 31

11/03/2026 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ της ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ 

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο της συναδέλφισσάς μας Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη. Η τραγική απώλειά της προκαλεί οδύνη σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους/στις συναδέλφους/ισσές της. 

Σεβόμενοι τη μνήμη της, θα αποφύγουμε τα βεβιασμένα συμπεράσματα. Ζητάμε, όμως, την πλήρη διερεύνηση όλων των περιστατικών. 

Είναι, ωστόσο, ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός — και αυτό οφείλουμε να αναδείξουμε — ότι οι συνθήκες μέσα στις οποίες εργαζόμαστε γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες. Η εντατικοποίηση της εργασίας μας τα τελευταία χρόνια, ο αυξανόμενος φόρτος διοικητικών υποχρεώσεων, αλλά και ένα πλήθος σύνθετων καταστάσεων μέσα και έξω από την τάξη που καλούμαστε να διαχειριστούμε, πολλαπλασιάζουν την καθημερινή πίεση που δεχόμαστε και υπονομεύουν τη δυνατότητά μας να επιτελέσουμε το βασικό μας έργο, που είναι η διδασκαλία. 

Διδασκαλία, δράσεις, εφημερίες, υπερωρίες, επιμορφώσεις, συνεδριάσεις, έλεγχος της τήρησης του σχολικού κανονισμού, επιβολή ποινών, τρέξιμο να βγει η ύλη. Το σχολείο γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενο και για εμάς αλλά και για τους μαθητές μας. Υπέρογκη ύλη, εντατικοί ρυθμοί, άγχος σχολικής επίδοσης, τράπεζα θεμάτων, πολλαπλές εξετάσεις είναι η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν ιδιαίτερα τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. 

Την ίδια στιγμή, η ανεπαρκής έως και ανύπαρκτη υποστήριξη από την πολιτεία και η έλλειψη θεσμικής θωράκισης μάς κάνουν να αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε μόνοι/ες απέναντι σε ιδιαίτερα πιεστικές καταστάσεις. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έχουν αφήσει τους/τις εκπαιδευτικούς χωρίς ουσιαστική στήριξη. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε ως εκπαιδευτικοί να φέρουμε εις πέρας τον παιδαγωγικό μας ρόλο. Έναν ρόλο που διαρκώς απαξιώνεται από την ίδια την κυβερνητική πολιτική: με την οικονομική μας απαξίωση, την εργασιακή μας εξουθένωση και με τις χιλιάδες διώξεις συναδέλφων/ισσών επειδή αγωνίζονται ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης. 

Οι εκπαιδευτικοί κινούνται υπό τη δαμόκλεια σπάθη των διώξεων, των πειθαρχικών και των δυνητικών απολύσεων. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά εφαρμογή μιας πολιτικής που γενικεύεται. Έχουμε Διοίκηση και Υπουργείο εχθρικό προς τους εκπαιδευτικούς. Έχουμε εν τέλει ένα κράτος εχθρικό στους εργαζόμενους γονείς και εκπαιδευτικούς και στη νεολαία, φοιτητές και μαθητές. 

Η συρρίκνωση των δημοκρατικών διαδικασιών στο σχολείο, ως συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, έχει ουσιαστικά ακυρώσει τον διάλογο ανάμεσα στους βασικούς συντελεστές της σχολικής ζωής. Οι σχέσεις συνεργασίας μεταξύ των εκπαιδευτικών, των διοικήσεων των σχολείων, των σχολικών συμβούλων και της κεντρικής διοίκησης έχουν διαρραγεί και έχουν μετατραπεί σε σχέσεις εξουσίας, ενώ ο ουσιαστικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από απρόσωπες και γραφειοκρατικές διαδικασίες συμπλήρωσης ψηφιακών πλατφορμών. 

Παράλληλα, καλλιεργείται ένα κλίμα καχυποψίας και αντιπαράθεσης, που οδηγεί σε συνεχείς καταγγελίες γονέων προς εκπαιδευτικούς και υπονομεύει την εμπιστοσύνη μέσα στη σχολική κοινότητα. 

Το σχολείο, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους πίεσης και ατομικής στοχοποίησης. Χρειάζεται συνεργασία, αλληλοσεβασμό και ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα σε όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. 

Η απώλεια της συναδέλφισσάς μας μάς γεμίζει θλίψη, αλλά και ευθύνη. Ευθύνη να αναδείξουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά ο κλάδος μας και να διεκδικήσουμε:

• Την ουσιαστική στήριξη του έργου των εκπαιδευτικών από την πολιτεία.
• Την θεσμική διασφάλιση που θα επιτρέπει στους/στις εκπαιδευτικούς να ασκούν το παιδαγωγικό τους έργο με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
• Τη θεσμική ενίσχυση των διαδικασιών που προάγουν τον διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών και διοίκησης σχολείου. 

Καλούμε το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ να αναλάβει εδώ και τώρα αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση της εργασιακής και παιδαγωγικής υπόστασης των εκπαιδευτικών, προχωρώντας στην προκήρυξη πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης μέσα στον Μάρτη. 

Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε αναλώσιμοι και το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί με το ανθρώπινο δυναμικό του απαξιωμένο και εξαντλημένο πνευματικά και ψυχικά. Η αντίθεσή μας στην πολιτική που θέλει ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς με φτωχοποιημένους, ελαστικά εργαζόμενους και υποταγμένους εκπαιδευτικούς μπορεί να βρει διέξοδο μόνο στη συλλογική πάλη μας.

Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σχολείο που να μορφώνει ουσιαστικά τα παιδιά και να στηρίζει πραγματικά τους/τις εκπαιδευτικούς που το κρατούν όρθιο καθημερινά.

ΟΛΜΕ: Για το θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

O.Λ.Μ.Ε.

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 - 32 21 255

www.olme.gr

e-mail: olme@otenet.gr                                                           Αθήνα,11/03/2026     

                                                                                                Α.Π.: 847 

Για το θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη 

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους της εκπαιδευτικού που έχασε τη ζωή της στη Θεσσαλονίκη, γεγονός που έχει συγκλονίσει την εκπαιδευτική κοινότητα σε ολόκληρη τη χώρα. 

Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχεί  η αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού από την Κοινωνία και την Πολιτεία, οι πιέσεις δηλαδή που συσσωρεύονται καθημερινά στο σχολικό περιβάλλον και η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης των εκπαιδευτικών από την πολιτεία.

Οι συνθήκες που διαμορφώνονται στα σχολεία επιβαρύνουν ολοένα και περισσότερο το εκπαιδευτικό έργο και την καθημερινότητα των εκπαιδευτικών. Μεγάλα τμήματα 27 και 28 μαθητών, η απουσία επαρκών υποστηρικτικών δομών, όπως κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι, οι συνεχείς μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε 4 και 5 σχολεία, καθώς και η διαρκής μεταφορά νέων ευθυνών στους εκπαιδευτικούς συνθέτουν μια πραγματικότητα που δυσκολεύει ουσιαστικά τη λειτουργία του σχολείου.

Παράλληλα, μέσα στη σχολική ζωή αντανακλώνται τα προβλήματα που βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους: οικονομικές δυσκολίες, έντονο άγχος για τις εξετάσεις, εξάρτηση από τα φροντιστήρια και ένα ολοένα πιο πιεστικό εξεταστικό σύστημα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν στον παιδαγωγικό τους ρόλο, παρά την αυξανόμενη εντατικοποίηση της εργασίας τους, την οικονομική απαξίωση του κλάδου και ένα κλίμα πειθαρχικών ποινών και διώξεων που επιβαρύνει το εργασιακό περιβάλλον στα σχολεία.

Η στήριξη του εκπαιδευτικού έργου δεν μπορεί να παραμένει στα λόγια. Απαιτείται η ουσιαστική ενίσχυση των σχολικών μονάδων με μόνιμη παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων, καθώς και η δημιουργία δομών που θα στηρίζουν έμπρακτα τους εκπαιδευτικούς στο έργο τους.

. Η μετατόπιση της συζήτησης σε επιμέρους ευθύνες μαθητών, γονέων ή εκπαιδευτικών λειτουργεί με όρους νομοτεχνικούς και διοικητικούς. Κυρίαρχο όμως ζήτημα είναι η ανάγκη ουσιαστικής ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου και των ανθρώπων που το υπηρετούν, αποστολή που οι πολιτικές που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται από όσους κυβερνούν και διοικούν απέχουν πολύ από το να την υπηρετούν.

Η πλήρης διερεύνηση των συνθηκών του περιστατικού στη Θεσσαλονίκη είναι απολύτως αναγκαία.. Ωστόσο, εξίσου αναγκαίο είναι να ληφθούν άμεσα ουσιαστικά μέτρα για τη στήριξη των εκπαιδευτικών και την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου.

Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι. Ένα δημόσιο σχολείο που θέλει να μορφώνει ουσιαστικά τα παιδιά οφείλει να στηρίζει έμπρακτα τους ανθρώπους που το κρατούν όρθιο καθημερινά."

Η προτεραιότητα πρέπει να είναι η επιστροφή σε ένα σχολείο με κέντρο τον άνθρωπο.

Παρασκευή 20 Μαρτίου 6.30μμ στο ΠΠΙΕΔ: Εκδήλωση "Ο ρόλος της σχολικής κοινότητας στην πρόληψη των εξαρτήσεων

 

Εθελοντική αιμοδοσία ΟΛΜΕ-ΕΛΜΕ-ΚΕΜΕΤΕ, Άνοιξη 2026

Εκδήλωση της Γ΄ ΕΛΜΕ για το νέο πειθαρχικό την Τρίτη 10/03/26 στις 14:30

Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ                                 

ΤΑΫΓΕΤΟΥ 60, ΠΑΤΗΣΙΑ, ΑΘΗΝΑ                                                                        

g.elme.athinas@gmail.com

https://g-elme-a-athinas.blogspot.com/ 

ΑΡ. ΠΡΩΤ.: 28

28/02/2026 

δύναμή μας είναι η ενότητα και η αλληλεγγύη 

Καλούμε όλους και όλες τους/τις συναδέλφους/ισσες που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή από την ατομική αξιολόγηση, από την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας και από κάθε καθήκον ενδοσχολικού/ής συντονιστή/ριας και παιδαγωγικού/ής συμβούλου–μέντορα, σε περίπτωση που δεχθούν οποιαδήποτε ενόχληση, πίεση, σύσταση ή απειλή — είτε από τον/τη διευθυντή/διευθύντρια, είτε από τον/τη σύμβουλο εκπαίδευσης, είτε από οποιοδήποτε στέλεχος της διοίκησης — να ενημερώσουν άμεσα το σωματείο. Καμία πίεση δεν θα μείνει αναπάντητη. 

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, προκειμένου να υπάρξει άμεση και αποτελεσματική παρέμβαση επικοινωνήστε με μήνυμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση της Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας (g.elme.athinas@gmail.com) ή τηλεφωνικά με μέλος του Προεδρείου ή του Διοικητικού Συμβουλίου (τηλέφωνα επικοινωνίας των μελών του Δ.Σ. εδώ). 

Η δύναμή μας είναι η ενότητα και η αλληλεγγύη. Το σωματείο εγγυάται απόλυτη εμπιστευτικότητα και πλήρη κάλυψη σε κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα. Κανείς και καμία δεν είναι μόνος/μόνη απέναντι σε οποιαδήποτε πίεση από τον διοικητικό μηχανισμό. Συνεχίζουμε συλλογικά, αποφασιστικά και ανυποχώρητα. 

Το Δ.Σ. της Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας, καλεί τα μέλη του σωματείου σε ενημέρωση-συζήτηση με θέμα "το νέο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων", την Τρίτη 10/03/26 στις 14:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων των 21^ου – 40^ου ΓΕ.Λ. Αθήνας στην Γκράβα (Ταϋγέτου 60, Γαλάτσι).

Στη συνάντηση θα παραστεί ο δικηγόρος του σωματείου Βασίλης Διονυσόπουλος.

ΑΔΕΔΥ: Συμμετοχή στην παγκόσμια φεμινιστική απεργία στις 8 Μάρτη 2026

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συμμετοχή στην παγκόσμια φεμινιστική απεργία, στις 8 Μάρτη 2026 

Η 8η Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, είναι ημέρα μνήμης και αγώνα. Είναι η φωνή των εργαζόμενων γυναικών, των ανέργων, των φοιτητριών, των συνταξιούχων, των μεταναστριών που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, ίση πρόσβαση στην εργασία, ίσες ευκαιρίες για όλες και όλους. Υπενθυμίζει ότι η ισότητα δεν χαρίζεται – κατακτιέται.

Φέτος τιμούμε τη μνήμη των πέντε εργατριών που έχασαν τη ζωή τους στην έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα. Δεν ήταν «ατύχημα», η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών και ο περιορισμός της συλλογικής διαπραγμάτευσης διαμορφώνουν χώρους δουλειάς όπου η προστασία της ζωής υποχωρεί μπροστά στην κερδοφορία. Παράλληλα, η ανεργία και η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους εντείνουν τις έμφυλες ανισότητες.

Εν έτει 2026 η ουσιαστική ισότητα παραμένει μακρινός στόχος.

Στην Ελλάδα οι γυναίκες εξακολουθούν να πλήττονται δυσανάλογα από χαμηλούς μισθούς, επισφαλή εργασία, ελαστικά ωράρια, μισθολογικό και συνταξιοδοτικό χάσμα, ενώ επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της απλήρωτης φροντίδας. Η οικονομική εκμετάλλευση των γυναικών συνεχίζεται αμείωτη. Οι διακρίσεις δεν περιορίζονται στον ιδιωτικό τομέα, επιμένουν και στο δημόσιο, παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις και τις θεσμικές παρεμβάσεις. Η ανασφάλεια και ο φόβος της απόλυσης εντείνουν τη σιωπή απέναντι σε φαινόμενα βίας και παρενόχλησης. Την ίδια στιγμή, θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η πρόσβαση στην άμβλωση, δεν διασφαλίζονται στην πράξη με καθολικό και δωρεάν τρόπο, ενώ η «γυάλινη οροφή» παραμένει.  Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ευθύνης, αμφισβητούνται, στοχοποιούνται.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η υπόθεση «Jeffrey Epstein» αποκάλυψε ένα διεθνές δίκτυο συστηματικής σεξουαλικής κακοποίησης νέων κοριτσιών, που εμπίπτει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Την ίδια στιγμή, στο Ιράν ανήλικα κορίτσια ήταν τα πρώτα θύματα του πολέμου, όπως στην Ουκρανία, τη Γάζα και σε κάθε ένοπλη σύρραξη, οι γυναίκες και τα κορίτσια βιώνουν δυσανάλογα τη βία, τον εκτοπισμό και τη σεξουαλική κακοποίηση, καθώς η πολεμική βιομηχανία και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί τροφοδοτούν νέους κύκλους σύγκρουσης.

Η πραγματική ισότητα περνά μέσα από την εργασία, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και την ουσιαστική κατοχύρωση των κοινωνικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.  Σε αυτή τη μάχη, ο ρόλος των σωματείων είναι καθοριστικός. Ισχυρά, δημοκρατικά και μαζικά σωματεία μπορούν να σπάσουν τη σιωπή, να προστατεύσουν το σύνολο των εργαζομένων από αυθαιρεσίες και διακρίσεις, να επιβάλουν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας και να διεκδικήσουν συλλογικά δικαιώματα.

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. συντάσσεται στον αγώνα για ίσα δικαιώματα και διεκδικεί:

• Ίση αμοιβή για ίση εργασία – ίσες ευκαιρίες για όλες και όλους.
• Επανασύσταση της Γραμματείας Ισότητας των Φύλων ως αυτοτελή, διακριτή δημόσια υπηρεσία.
• Ενίσχυση των δημόσιων δομών υγείας και κοινωνικής φροντίδας.
• Δημόσιους και δωρεάν παιδικούς σταθμούς και δομές στήριξης θυμάτων έμφυλης βίας.
• Πλήρη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα
• Ένταξη στην εκπαίδευση της σεξουαλικής αγωγής και μαθημάτων για την ισότητα των φύλων.
• Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία.

Για τον αγωνιστικό εορτασμό της 8ης Μάρτη, η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τα Νομαρχιακά Τμήματα, τις Ομοσπονδίες και τα Σωματεία να αναδείξουν με κάθε τρόπο την παγκόσμια μέρα των γυναικών και τα σύγχρονα αιτήματα της εργαζόμενης γυναίκας, οργανώνοντας συζητήσεις κι εκδηλώσεις στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα Υπουργεία και σε όλους τους χώρους εργασίας διανέμοντας τον οδηγό κατά της βίας και παρενόχλησης σε όλα τα φυσικά της μέλη.

Στην Αθήνα, την Κυριακή 8 Μαρτίου, καλεί σε συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος, στη 1:00 μ.μ., και πορεία προς το Σύνταγμα.