Γ΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ
ΤΑΫΓΕΤΟΥ 60, ΠΑΤΗΣΙΑ, ΑΘΗΝΑ
https://g-elme-a-athinas.blogspot.com/
ΑΡ. ΠΡΩΤ.: 31
11/03/2026
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ της ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ
Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο της συναδέλφισσάς μας Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη. Η τραγική απώλειά της προκαλεί οδύνη σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους/στις συναδέλφους/ισσές της.
Σεβόμενοι τη μνήμη της, θα αποφύγουμε τα βεβιασμένα συμπεράσματα. Ζητάμε, όμως, την πλήρη διερεύνηση όλων των περιστατικών.
Είναι, ωστόσο, ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός — και αυτό οφείλουμε να αναδείξουμε — ότι οι συνθήκες μέσα στις οποίες εργαζόμαστε γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες. Η εντατικοποίηση της εργασίας μας τα τελευταία χρόνια, ο αυξανόμενος φόρτος διοικητικών υποχρεώσεων, αλλά και ένα πλήθος σύνθετων καταστάσεων μέσα και έξω από την τάξη που καλούμαστε να διαχειριστούμε, πολλαπλασιάζουν την καθημερινή πίεση που δεχόμαστε και υπονομεύουν τη δυνατότητά μας να επιτελέσουμε το βασικό μας έργο, που είναι η διδασκαλία.
Διδασκαλία, δράσεις, εφημερίες, υπερωρίες, επιμορφώσεις, συνεδριάσεις, έλεγχος της τήρησης του σχολικού κανονισμού, επιβολή ποινών, τρέξιμο να βγει η ύλη. Το σχολείο γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενο και για εμάς αλλά και για τους μαθητές μας. Υπέρογκη ύλη, εντατικοί ρυθμοί, άγχος σχολικής επίδοσης, τράπεζα θεμάτων, πολλαπλές εξετάσεις είναι η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν ιδιαίτερα τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων.
Την ίδια στιγμή, η ανεπαρκής έως και ανύπαρκτη υποστήριξη από την πολιτεία και η έλλειψη θεσμικής θωράκισης μάς κάνουν να αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε μόνοι/ες απέναντι σε ιδιαίτερα πιεστικές καταστάσεις. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έχουν αφήσει τους/τις εκπαιδευτικούς χωρίς ουσιαστική στήριξη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε ως εκπαιδευτικοί να φέρουμε εις πέρας τον παιδαγωγικό μας ρόλο. Έναν ρόλο που διαρκώς απαξιώνεται από την ίδια την κυβερνητική πολιτική: με την οικονομική μας απαξίωση, την εργασιακή μας εξουθένωση και με τις χιλιάδες διώξεις συναδέλφων/ισσών επειδή αγωνίζονται ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.
Οι εκπαιδευτικοί κινούνται υπό τη δαμόκλεια σπάθη των διώξεων, των πειθαρχικών και των δυνητικών απολύσεων. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά εφαρμογή μιας πολιτικής που γενικεύεται. Έχουμε Διοίκηση και Υπουργείο εχθρικό προς τους εκπαιδευτικούς. Έχουμε εν τέλει ένα κράτος εχθρικό στους εργαζόμενους γονείς και εκπαιδευτικούς και στη νεολαία, φοιτητές και μαθητές.
Η συρρίκνωση των δημοκρατικών διαδικασιών στο σχολείο, ως συνειδητή πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, έχει ουσιαστικά ακυρώσει τον διάλογο ανάμεσα στους βασικούς συντελεστές της σχολικής ζωής. Οι σχέσεις συνεργασίας μεταξύ των εκπαιδευτικών, των διοικήσεων των σχολείων, των σχολικών συμβούλων και της κεντρικής διοίκησης έχουν διαρραγεί και έχουν μετατραπεί σε σχέσεις εξουσίας, ενώ ο ουσιαστικός διάλογος έχει αντικατασταθεί από απρόσωπες και γραφειοκρατικές διαδικασίες συμπλήρωσης ψηφιακών πλατφορμών.
Παράλληλα, καλλιεργείται ένα κλίμα καχυποψίας και αντιπαράθεσης, που οδηγεί σε συνεχείς καταγγελίες γονέων προς εκπαιδευτικούς και υπονομεύει την εμπιστοσύνη μέσα στη σχολική κοινότητα.
Το σχολείο, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους πίεσης και ατομικής στοχοποίησης. Χρειάζεται συνεργασία, αλληλοσεβασμό και ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα σε όλα τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Η απώλεια της συναδέλφισσάς μας μάς γεμίζει θλίψη, αλλά και ευθύνη. Ευθύνη να αναδείξουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά ο κλάδος μας και να διεκδικήσουμε:
- Την ουσιαστική στήριξη του έργου των εκπαιδευτικών από την πολιτεία.
- Την θεσμική διασφάλιση που θα επιτρέπει στους/στις εκπαιδευτικούς να ασκούν το παιδαγωγικό τους έργο με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
- Τη θεσμική ενίσχυση των διαδικασιών που προάγουν τον διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών, γονέων, μαθητών και διοίκησης σχολείου.
Καλούμε το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ να αναλάβει εδώ και τώρα αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση της εργασιακής και παιδαγωγικής υπόστασης των εκπαιδευτικών, προχωρώντας στην προκήρυξη πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης μέσα στον Μάρτη.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε αναλώσιμοι και το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί με το ανθρώπινο δυναμικό του απαξιωμένο και εξαντλημένο πνευματικά και ψυχικά. Η αντίθεσή μας στην πολιτική που θέλει ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς με φτωχοποιημένους, ελαστικά εργαζόμενους και υποταγμένους εκπαιδευτικούς μπορεί να βρει διέξοδο μόνο στη συλλογική πάλη μας.
Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σχολείο που να μορφώνει ουσιαστικά τα παιδιά και να στηρίζει πραγματικά τους/τις εκπαιδευτικούς που το κρατούν όρθιο καθημερινά.
